Kornel Morawiecki
W czasie fali sierpniowych strajków 1980, które poprzedziły powstanie NSZZ Solidarność aktywnie wraz z "Biuletynem Dolnośląskim" włączył się w organizowanie strajków we Wrocławiu. Była to jedyna zorganizowana grupa opozycyjna inicjująca i wspierająca protesty we Wrocławiu.
W okresie tzw. "pierwszej" Solidarności przygotowywał i drukował wraz z Mikołajem Iwanowem i zespołem "Biuletynu Dolnośląskiego" odezwy po rosyjsku do żołnierzy sowieckich stacjonujących w Polsce, za co został aresztowany i sądzony. Był to pierwszy tego typu proces polityczny w PRL
Był delegatem na I Krajowy Zjazd "Solidarności" z Regionu Dolny Śląsk. Z jego inicjatywy I Krajowy Zjazd Solidarności przyjął odezwę "Posłania do narodów Związku Radzieckiego i krajów Europy Wschodniej", był jednym z jej autorów.
W momencie wprowadzenia stanu wojennego 13 grudnia 1981 uniknął aresztowania, ponieważ przewoził wieczorem sprzęt poligraficzny dla konspiracyjnej drukarni "Biuletynu Dolnośląskiego". Natychmiast z zespołem "Biuletynu Dolnośląskiego" zszedł do podziemia i korzystając z zakonspirowanej struktury, rozpoczął działalność poligraficzną. Pierwszy numer podziemnego pisma w stanie wojennym w Polsce –
"Z dnia na dzień" był drukowany w nocy z 13 na 14 grudnia i został kolportowany już rano 14 grudnia we Wrocławiu.
Był wydawcą prasy i wydawnictw Regionalnego Komitetu Strajkowego "Solidarność" we Wrocławiu, upoważniony przez ówczesnego przewodniczącego regionu Władysława Fraszniuka do wydawania i podpisywania oświadczeń w imieniu RKS.
Na przełomie maja i czerwca 1982 m.in. wspólnie z Pawlem Falickim założył "Organizację Solidarność Walcząca " która była unikalną polityczną organizacją opozycyjną w Polsce oraz krajach bloku sowieckiego, ponieważ od momentu powstania (czerwiec 1982) jako jedyna w swoim programie głosiła upadek komunizmu, niepodległość Polski i innych narodów zniewolonych przez komunizm, niepodległość republik sowieckich, zjednoczenie Niemiec przy zachowaniu narzuconych jałtańskim porządkiem granic powojennych. 9 listopada 1987 – po 6 latach konspiracyjnej działalności podziemnej – został zatrzymany przez Służbę Bezpieczeństwa we Wrocławiu. W wyniku jego aresztowania nie wpadło żadne mieszkanie, w którym się ukrywał, ani archiwa SW. Natychmiast został przetransportowany helikopterem do Warszawy (SB obawiała się próby odbicia) i osadzony w areszcie na Rakowieckiej. W wyniku gry operacyjnej SB został zmuszony 30 kwietnia 1988 szantażem moralnym do wyjazdu wraz z Andrzejem Kołodziejem do Włoch. Po trzech dniach podczas próby powrotu został deportowany z lotniska w Warszawie do Wiednia bez prawa powrotu. Powrócił konspiracyjnie do kraju 30 sierpnia 1988.